همه ي ما اين سخن از علي عليه السلام را شنيده ايم و مدّعي رعايت اين قاعده ي مهم هستيم ؛ اما در برخورد با كلام دو گروه ، حقيقتا گرفتار جمود فكري هستيم .

گروه اول افرادي هستند كه لباس مخالفت با عقايد ما را پوشيده اند .

و گروه دوم اشخاصي كه به بزرگي و دانشمندی شناخته مي شوند .

معمولا تحليل درستي از سخنان گروه اول نخواهيم داشت ، چرا كه با دانستن گوينده ي سخن ، موضع مخالفت خواهيم داشت .

پيشوند و پسوند نام افراد گروه دوم به ما اطمينان از صحت كلام مي بخشد و در حالي كه ممكن است گوينده ي گروه اول فهيم تر باشد .

درمان هر دوي اين آفات نيازمند تمرين است :

از اين بيماري ، يعني شخصيت بيني در برخورد با سخن ، مي توان در درمان آفت اول استفاده كرد . مطالعه ي آراء و نظريات مخالف با اين فرض كه اين سخنان را شخص بزرگي گفته است ، به ذهن اجازه ي جولان در ميان تفكرات مختلف و گزينش بهترين آنها را مي دهد.

دانستن اين نكته كه بزرگان نيز اشتباه مي كنند ، به ما در كسب نگاهي بي طرفانه تر به كلام بزرگان كمك مي كند . بديهيست كه ممكن است عقيده اي را عده اي از بزرگان باور داشته باشند و همگي اشتباه كنند .

نكته ي آخر اينكه ، كلام بزرگان و متفكرين به حقيقت نزديك تر است و نقد سخن اين گروه نيازمند دقت بيشتري مي باشد .