از طرفي ، بديهيست كه نبايد نسبت به باورهاي ظنّي متعصّب بود ، چرا كه هيچ عاقلي احتمال خلاف واقع بودن «گمان» را فراموش نمي كند .

اما نكته ي جالب اينست كه علت وقوع درگيري و اختلاف بين مذاهب ، در بيشتر موارد همين وجود تمايز بين مذاهب است كه به دليل نبود علم ، هر گروه ظنّ خود را حجت قرار داده است .

قواعد و پيش فرض هاي موجود در هر علم (اعم از علوم ديني) ذهن را در مسيري خاص حركت مي دهد ؛ بنابراين نتيجه كه تابع اين مسير است بديع نخواهد بود .

نگاه ابزاري به قواعد علمي تا حدي ذهن را از اين قيود مي رهاند .

درگير شدن با قوانين و چارچوب هاي علمي گاه نگاه انسان را متفاوت مي كند ، تا جايي كه علم را همين قواعد و فرض ها تصور مي كند و از ابزاري بودن ماهيت آنها غافل مي ماند .

چه زيبا گفت آنكه گفت :

علم نور است . با نور مي توان نگريست نه در نور . نور بيني كور بيني به همراه دارد .