علاج برخي از امراض كشنده ي روحي مقارن است با پيدايش علم در انسان به وجود اين بيماري ها در نفس . چنانكه ديوانه اگر متوجه جنون خود شد به جرگه ي عاقلان مي پيوندد . و همچنين است متعصب كه درمانش در آگاهي اش از تعصب خويش است . اما اين حكم را نمي توان به تمام بيماري ها سرايت داد . شاهد آنكه عده اي مريض اند و از مرض خويش مي نالند . حسود هستند و عاجز از درمان حسد خود . اما آگاهي از وجود مرض علاوه بر اينكه از تجربه ي شرايط مختلف در مسير زندگي بدست مي آيد ، در طي تفكر در احوالات خود نيز ميسر مي شود . لذا مي توان دواي طيف وسيعي از ناهنجاري هاي روحي را تفكر ، و  عامل بروز بسياري از اختلالات روحي را جهل و بي فكري دانست .