| تبليغات | X |
|
ريسك و خطر پذيري ، قرين يك نوع نا آرامي و بي ثباتي ناخوشايند است . آهسته و پيوسته رفتن هم وصول به هدف را تضمين مي كند و هم اضطراب و تشويش خطرپذيري را به همراه ندارد . همانطور كه در ارسال قبل به عرض رساندم ، تمام شئون زندگي و حركات و سكنات انسان بايد با احتياط همراه باشد و اگر سخني از ريسك مطرح مي شود بايد پرسيد : ريسك براي چه ؟ معمولا در موقعيتي ريسك مطرح مي شود كه در يك طرف قضيه سودي كلان و در طرف ديگر ضرر و زياني قرار داشته باشد . اين زيان جنبه ي خطرپذيري موضوع را بوجود مي آورد و آن منفعت كلان ، گرايش انسان به خطر پذيري را . با نگاه رياضي در موقعيتي كه طرفين ( سود و زيان ) در جايگاهي برابر قرار دارند ، ريسك كردن عاقلانه نيست . اما من نمي فهمم كه اين چه منفعت بزرگيست كه لياقت آن را دارد كه برايش ريسك كنيم و از آرامشي كه معلول احتياط است بخاطر او صرف نظر كنيم . اين پست ، نقدي بود بر اين نوشته + نوشته شده در دوم آبان 1387 توسط یک حيوان ناطق |
|
| ||||||||||||
