تقريبا اين موضوع را باور كرده ام كه معيار فقر و غنا ظاهر افراد نيست و بلكه نگاه و نگرش شخص ، ملاك صحيح قضاوت در اين مورد است . در واقع نياز و عدم نياز را بايد به ترتيب به فقر و غنا معني كنيم . بنابراين داراي نيازمند ، غني و نادار بي نياز ، فقير نيست . به وفور به افرادي بر مي خوريم كه از وضع زندگي خوبي برخوردار نيستند ، اما هميشه خود را بي نياز از مادياتِ بيشتر مي دانند و از سوي ديگر مي بينيم كه افرادي در اوج امكانات رفاهي قرار دارند و دائما دم از نداري مي زنند و به داشته ي خود قانع نيستند . صحبت زهد و نكوهش دنيا نيست ؛ اما اين يك واقعيت است كه انسان قانع همواره از زندگي خود لذت مي برد و ثروت فراوان نيز نمي تواند از اين بيشتر را نصيب انسان كند .