فضاي فكري بسياري از انسان ها را در مقام قضاوت در مورد افراد ، مي توان به منطق صفر و يك تشبيه كرد . به اين معنا كه برخي افراد توانايي پذيرش حد اوسطي از مقامات معنوي براي افراد تاريخي را ندارند و از لبه ي پرتگاه قضاوت به دره ي افراط يا تفريط سقوط مي كنند . مقام و منزلت يك شخص را تا درجه ي عصمت بالا مي برند و به ذره اي كمتر از آن قناعت نمي كنند و مقام ديگري را تا جايي پايين مي آورند كه شايسته ي لعن و نفرين مي شود . اين اشتباه فكري و فراگير در اغلب موارد در مورد افرادي به وقوع مي پيوندد كه به طريقي با دين و مذهب پيوندي نزديك داشته اند .