و اين بدين معناست كه درك چرايي وضع برخي از مناسك شرع خارج از توان عقل انسان است و اساسا نياز انسان به دين ناشي از همين واقعيت است . به بيان ديگر اگر عقل به تنهايي به فلسفه ي تشريع تمام آموزه هاي وحياني دست مي يافت ، ديگر نيازي به دين احساس نمي شد .

اما افراط و تفريط در اين مسأله خطرناك است .

يكي از دين اعراض مي كند ، چرا كه براي برخي مسائل درون ديني دليل عقلي نمي يابد .

و يكي تمام اخبار منتسب به دين را با چشم و گوش بسته مي پذيرد ؛ غافل از اينكه گوهر دين در هاله اي از توهّمات بشري نهان است .